Archive | Ιουνίου 2013

Καλημέρα

Είναι κι αυτή η αίσθηση ότι σου αρέσει να κρέμεσαι, να αιωρείσαι. Πιασμένος από ένα χέρι που κοιτάς ψηλά και το βλέπεις -σαν άνθρωπος προς Θεό- με δέος και υποταγή, χάνεσαι και ξοδεύεσαι στην ορμή της ημέρας. Και σου αρέσει.

Εγωισμός. Κομμάτι της υποταγής, κομμάτι της κυριαρχίας. Είσαι εσύ άραγε ο κυρίαρχος σε αυτό το παιχνίδι? Ή για ακόμα μία φορά το ένστικτό σου λάθεψε?

«Δεν θα σε περιμένω για πάντα». Δεν το είπες ποτέ, το εννοούσες πάντα.

Σάββατο. Σάββατο πρωί. Ηλιόλουστο πρωινό Σαββάτου. Καλοκαιρινό ηλιόλουστο πρωινό Σαββάτου. Και μπορώ να το κάνω ακόμα καλύτερο. Τόσο όσο χρειάζεται για να καταλάβεις τι εννοώ.

Είναι ο χρόνος που πέρασε? Είναι τα μεσημέρια που δεν ήρθαν? Ό,τι και να είναι, η ιστορία κυλάει και μόνη της. Πολλές φορές καλύτερα…

Φεύγω. Καφές στην παραλία, ψώνια στο κέντρο, μεγαααααάλη βόλτα και νεαρόκοσμος που χαμογελά ασταμάτητα. Καλημέρα.

 

 

 

 

Advertisements

Η φωνή του ανέμου

Όλα τα στοιχεία της φύσης μιλάνε ξέρεις. Η φωτιά φωνάζει. Το νερό τραγουδάει. Η γη μιλάει. Κι ο αέρας ψιθυρίζει…

Σκεφτόμουν μόλις χτες, τι να είναι αυτό που κάνει τη ζωή μας -όσο μεγαλώνουμε και ξεφεύγουμε από το ιδεατό που είχαμε προσχεδιάσει για την αφεντιά μας- το ίδιο όμορφη με την περίοδο εκείνη στην οποία κάναμε ακόμη όνειρα. Κι όταν λέμε όνειρα εννοούμε όνειρα και όχι σχέδια.

Γλυκιά καθώς πέφτει η νύχτα, θυμάμαι πόσα αστέρια είχε ο ουρανός τη μέρα που ο χρόνος στάθηκε για λίγο, ίσα ίσα να ανταμώσει ελάχιστα με την αύρα της ψυχής μου και να συνεχίσει το μακρύ του ταξίδι στο διηνεκές. Μου έγνεφε το μέλλον, μυστηριώδες κι αποκαμωμένο, σαν να ήθελε κάτι να μου πει. Κι όταν αφουγκράστηκα, δεν έβγαινε φωνή από πουθενά. Μόνο ένας άνεμος, ζεστός και περιποιητικός, ψιθύριζε επίμονα στα αυτιά μου: «τρέξε…, τρέξε…, ΤΡΕΞΕ!».

Πες η προστακτική, πες ο ανανεωτικός αέρας που απέπνεε καθετί που ήταν μοναδικό στην ηλικία που ακόμα έχεις δει πολύ λίγα, υπάκουσα. Κι έτρεξα.

Κι έτσι γίνεται πάντοτε, να το ξέρεις αυτό φίλε μου, ΠΑΝΤΟΤΕ, ξυπνάς μια μέρα και νιώθεις ότι έχεις τρέξει πολύ, ΠΑΡΑ πολύ, ότι τα έχεις ζήσει όλα.

Ότι τίποτα πια δε σε γεμίζει. Ότι τίποτα δεν έχει τη νιότη που κάποτε σε μάγευε. Κι ότι απλά δεν θέλεις να ξαναμπείς στη διαδικασία.

Να είναι ο κορεσμός? Να είναι η επανάληψη? Να είναι η ‘στέρηση της στέρησης’?

Ότι και να είναι, έρχεται αργά ή γρήγορα η ώρα και η στιγμή που θα βλέπεις ένα πρόσωπο, ένα αντικείμενο, μια κατάσταση και δεν θα σου κάνει καμία εντύπωση.

Όχι κακή εντύπωση. ΚΑΜΙΑ εντύπωση.

Ένα έγχρωμο πανί-αφίσα με τη φάτσα του Bruce Lee. Αυτό ακριβώς! Αυτό σκεφτόμουν πάντα ότι θέλω να βλέπω στο χώρο μου. Κι έλεγα πάντοτε παιδί, πως μόλις βρω το δικό μου χώρο, το πρώτο που θα κάνω θα είναι αυτό, να κρεμάσω μια τέτοια αφίσα στο δωμάτιό μου. Από τότε έχω αλλάξει τουλάχιστον 5 σπίτια, άλλα τόσα δωμάτια. Ποτέ δεν είχα κανέναν περιορισμό για να το κάνω. Ποτέ δεν το έκανα…

Να φταίνε τα δωμάτια που είχαν όλα διαφορετικό «χαρακτήρα» και δεν ανέχονταν μια οργισμένη (κίτρινη) φάτσα για ντεκόρ? Μπα.

Να φταίει ο Bruce Lee που ξεθώριασε κάπως στη μνήμη μου στο διάβα του χρόνου? Δύσκολο.

Να φταίει εκείνο το «τρέξε», που με έκανε να τρέχω σε όλα και να ξεχνάω να κάνω τα ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ? Μάλλον.

Μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο μεγαλώνω. Κι ωριμάζω. Και διαβάζω, και μαθαίνω, και κάνω όλα αυτά που πάντα έλεγα ότι δεν θα κάνω και γίνομαι σαν όλους εκείνους που έλεγα ότι δεν θέλω να μοιάσω.

Ξέρεις κάτι? Το πήρα απόφαση. Δεν θέλω να ‘ξαναμεγαλώσω με το γιο μου’. Δε θέλω να ξαναμεγαλώσω γενικά. Δε θέλω καν να μεγαλώσω…