Καλημέρα

Είναι κι αυτή η αίσθηση ότι σου αρέσει να κρέμεσαι, να αιωρείσαι. Πιασμένος από ένα χέρι που κοιτάς ψηλά και το βλέπεις -σαν άνθρωπος προς Θεό- με δέος και υποταγή, χάνεσαι και ξοδεύεσαι στην ορμή της ημέρας. Και σου αρέσει.

Εγωισμός. Κομμάτι της υποταγής, κομμάτι της κυριαρχίας. Είσαι εσύ άραγε ο κυρίαρχος σε αυτό το παιχνίδι? Ή για ακόμα μία φορά το ένστικτό σου λάθεψε?

«Δεν θα σε περιμένω για πάντα». Δεν το είπες ποτέ, το εννοούσες πάντα.

Σάββατο. Σάββατο πρωί. Ηλιόλουστο πρωινό Σαββάτου. Καλοκαιρινό ηλιόλουστο πρωινό Σαββάτου. Και μπορώ να το κάνω ακόμα καλύτερο. Τόσο όσο χρειάζεται για να καταλάβεις τι εννοώ.

Είναι ο χρόνος που πέρασε? Είναι τα μεσημέρια που δεν ήρθαν? Ό,τι και να είναι, η ιστορία κυλάει και μόνη της. Πολλές φορές καλύτερα…

Φεύγω. Καφές στην παραλία, ψώνια στο κέντρο, μεγαααααάλη βόλτα και νεαρόκοσμος που χαμογελά ασταμάτητα. Καλημέρα.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s