Archive | Οκτώβριος 2013

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος

2.08. Σιωπή.

«Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα». Πάνσοφος ελληνικός λαός.

Δεν πάνε πολλά χρόνια που οι νότες κρατούσαν ακόμα αυτή την κρυφή ιδιότητά τους, να σχηματίζουν ένα μυστικό χαλί και να σε ταξιδεύουν πάνω σε αυτό σε όμορφους τόπους, απάτητους και νέους.

Θυμάσαι το χαμόγελό του? Σε κοιτούσε καθώς ανασηκωνόταν λίγο από το κρεβάτι του πόνου και σε καμάρωνε. Κι έπειτα, στο είπε κιόλας. «Το χαμόγελό σου, αυτό το χαμόγελο θέλω να βλέπω μέχρι να πεθάνω…». Και πέθανε, όχι πολύ μετά.

Βάζεις ποτό, βάζεις και σκέψεις. Και τα πίνεις όλα μαζί, με λίγο πάγο. Πιο πολύ  πάγος για τις σκέψεις.

Πότε τελειώνει ένας κύκλος? Ποιος το ορίζει? Υπάρχει κάποιο μοιρογνωμόνιο της ζωής που το καθορίζει ή απλά το τέλος κάποια στιγμή συναντά την αρχή κι εσύ απλά κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και το χέρι σου κάνει τη γνωστή κίνηση προς το πόμολο?

Ο έξυπνος μαθαίνει απ’ τα λάθη του. Εσύ να μαθαίνεις από τα λάθη των έξυπνων.

«Ρούμι σκέτο, ξέρεις, πίνουν μόνον οι πειρατές!» Υπέροχη σαλεμένη γνώση, προϊόν επαρχίας και ανοησίας σε ένα μείγμα ψευτοανάλυσης και υπεροψίας.

«Αλήθεια λες? Δεν το ήξερα!».

Έχει όραμα η φυγή? Έχουν σκοπό τα όνειρα?

‘Αν βρεις αγάπη, αγάπη μου ποτέ σου να μη φύγεις’. Είναι πολύτιμη, Δυσεύρετη. Και τόσο απλή όσο πολύπλοκη.

Γενικά είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Έχω τόσα πολλά να θυμάμαι που απλά θέλω να τα ξεχάσω όλα. Αλλά ακόμα και να μπορούσα να το κάνω αυτό, μόλις το κατάφερνα δεν θα ήξερα αν πραγματικά το ήθελα ή ήταν απλά ένα καπρίτσιο του μυαλού, μια στιγμιαία παλινωδία ή ένα μικρό κέντρισμα του υποσυνείδητου φόβου μου για τον ίδιο τον εαυτό μου.

Τι σου έμεινε, έχεις αναλογιστεί? Λίγο ΕΣΥ και λίγο ΕΓΩ. Αν είσαι εσύ εντάξει, να ξέρεις φίλε, είμαι κι εγώ. Κι αν κάποτε με χρειαστείς, πάλι εδώ θα είμαι.

Α! Δεν στό’ πα! Ο αέρας έξω λυσομανά (αν το ξέρεις κι εσύ αυτό το ρήμα). Εσύ?

2.28. Σιωπή.