Archive | Νοέμβριος 2013

Ζόρικοι καιροί

Μάζευες μικρά κοχύλια στην αμμουδιά και έλαμπε το πρόσωπό σου καθώς τα συγκέντρωνες στη χούφτα σου. Ο ήλιος έπεφτε σιγά σιγά και τα μάτια μου βασίλευαν. Ποτέ δεν πίστεψα πως θα θέλω να ξαναδώ μια Ανατολή σαν κι αυτή, να ξαναγίνω παιδί σαν και τότε.

Κάναμε τόσα όνειρα και ήταν ακόμα μέρα! Έκλεινες εσύ τα μάτια, τά ‘κλεινα κι εγώ. Χαμογελούσες αθώα και λεπτά, σαν τίποτα άλλο να μην είχε σημασία σε τούτο τον κόσμο, στον κόσμο ολάκερο, και σκεφτόσουν τι θα άλλαζε τόσο ευχάριστα τη ζωή σου εκείνη τη στιγμή σάμπως να μην την άλλαζε καθόλου. Και πυροβολούσες.

Πόσα κυβικά ανέμου χτύπησαν το μέτωπό σου από τότε? Πήγαινες και πήγαινες, μόνος και μοναχός σε έναν ατέλειωτο δρόμο ανάγκης και υποταγής. Κι ήταν κι αυτό το όπλο εκεί να σε σημαδεύει, πότε να σε ξεχνάει και πότε να σε ψευτοθυμάται. Απειλή, γλυκιά μου. Γλυκιά αλλά απειλή…

Κάνεις μια ένα κλικ το ποντίκι σου και βλέπεις όλους τους φίλους σου «δίπλα». Ο ένας εδώ…., ο άλλος εκεί…! Όλοι «δίπλα» κι όλοι μόνοι και αλλού. Κάνεις να ανοίξεις τη ματιά σου πέρα από την οθόνη, και το μόνο έμβιο στο χώρο είσαι εσύ. Σκοτάδι. 1.14 π.μ. Σιωπή.

Σαν λευκός καπνός από τη μεγάλη τσιμινιέρα του θυμού, η παγωμένη μοναξιά ήρθε και γέμισε το δωμάτιο σιωπή. Ζεις για τη στιγμή μα η στιγμή πεθαίνει. Και μαζί της πεθαίνει και η αγάπη για το αύριο που δεν έζησε ποτέ. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Καμιά σιωπή δε γιατρεύει το νόστο. Κανένα βλέμμα δε γυαλίζει ξωπίσω σου.

Bang! Κάποιος πάτησε τη σκανδάλη, κάποιος έπεσε νεκρός κι η ζωή συνεχίζεται.

Ζόρικοι καιροί. Πρέπει να το λέει η καρδιά σου να κοιτάζεις στον καθρέφτη και να μη μελαγχολείς.

Πέντε είναι τα στάδια, άσε να στα πω εγώ…

α) Άρνηση     β) Θυμός     γ) Διαπραγμάτευση     δ) Κατάθλιψη     ε) Αποδοχή

Σαν να χρωστάμε ένα στο χρόνο, δε νομίζεις?