Αγάπη, αυτή η πρόστυχη!

Τα πιο ασυνήθιστα μέρη, στις πιο ασυνήθιστες στιγμές. Εποχές χωρίς αύριο. Βλέμματα χωρίς δισταγμό. Αγάπη. Και πάλι αγάπη.

Όλο το μπλε του ουρανού κι όλο το μαύρο του μυαλού χάνονται στην απρόβλεπτη μαγεία της. Πεταρίζεις τα δυο σου βλέφαρα κι είναι όλα πάλι εκεί. Σαν να μην έφυγαν ποτέ, σαν να μην θέλουν ποτέ να τελειώσουν. Χάνεσαι, μα η στιγμή μένει.

Ποτέ δεν σου άρεσαν τα ανέκδοτα. Τα έβρισκες σαχλά. Και κοίτα τώρα, ξέρεις αλήθεια πόσο θα ήθελα να σου πω για ένα ανέκδοτο-έρωτα και να δω τα μάτια σου να γελάνε? τα χείλη σου να σιωπούν? τα χέρια σου, αυτά τα μικρά χεράκια, να κινούνται έρμαια των παθών σου?

Κάποτε θα έρθει και μια μισοφώτιστη νυχτιά, που τα αηδόνια θα κελαηδούν για τη μικρή βεράντα στο πίσω μέρος του σπιτιού. Για το γλαστράκι που πότιζε με ηδονή τα καλοκαιρινά βράδια. Για σένα που λιώνεις, σαν όλα τα λουλούδια του Αυγούστου…

Γονατίζεις και επικοινωνείς με το σύμπαν. Χάνεσαι. Τι σε έκανε όμως να χαθείς?

Advertisements

8 thoughts on “Αγάπη, αυτή η πρόστυχη!

  1. Αγάπη, αυτή η πρόστυχη..
    έρχεται με περισσό θράσος τη στιγμή εκείνη που χύνομαι στην μπορντό μου πολυθρόνα. Την στιγμή ακριβώς που το σώμα μου αγγίζει τα πολύχρωμα βελούδινα μαξιλαράκια της, την ώρα που μια μικρή δέσμη οξυγόνου με αστρική ταχύτητα στριμώχνεται στον λαιμό μου για να σταθεί μισή στιγμή πίσω από τα χείλη μου πριν γίνει αυτό το ατελέσφορο «ουφφφ» στο κλείσιμο της μέρας.. Χάνομαι.. Τι μ έκανε όμως να χαθώ?

  2. «γιατί έτσι πρέπει. » αυτός ο βρόχος του νόμου.. ακούς το κρακ της ψυχής μου? Χάθηκα. Ήθελα να χαθώ. Έγινα το χάδι κάθε που έγερνες πάνω μου τον πλανεμένο σου νου να ξαποστάσει. Χάθηκα μέσα σου.. γιατί μόνο εκεί κελαηδούν τα αηδόνια για τη μικρή βεράντα στο πίσω μέρος του σπιτιού! Να.. λες και τώρα που κοντοζύγωσε η άνοιξη, το γλαστράκι πήρε να αναθαρρεί και πάλι! Αγάπη πρόστυχη που μου κλείνεις πονηρά το μάτι, εδώ είμαι να που ανταμώνουμε κ πάλι. «γιατί προφανώς έτσι ήταν πάντα…» αναρωτιέμαι, τούτη τη φορά μη και τ’ αλλάξω?

  3. Tα σχόλια μου δεν αφορούν σε συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά στο σύνολο του κειμένου όπως προσωπικά το αντιλαμβάνομαι, ζητώ συγνώμη αν τα διατύπωσα ως κάποιου είδους προσωπική μομφή.

  4. «κι όπως βολόδερνα στο αρχιπέλαγος της σκέψης μου, πιάστηκα απ’ τη νησίδα της θύμισης, ναυαγός σ’ ένα ταξίδι που μου μίλαγες, γυμνά τα μάτια και τ’ αυτιά μου στην αγάπη σου, να μ’ αντικρίσεις όπως τότε πόσο πρόσμενα, κι ήταν κι αυτή, η μαγεμένη κρύα θάλασσα, από τα μάτια σου, τόνοι νερό και αλκοόλ και σ’ έχασα…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s