Archive | Απρίλιος 2014

Η φεγγαρόσκονη στα βλέφαρά σου

Μια σκέψη ήταν και πάει. Άλλη μια πέτρινη κόλαση κι αυτό το βράδυ, διαμερισματοποιεί με τοιχία από πάγο τα γαλάζια κομμάτια του νου σου. Αστειότητες.

Μπήκα στο μετρό και χάθηκα. Προορισμοί, στάσεις, φωνές, κόσμος, γελαστές και σκυθρωπές φάτσες με περιμένουν με ανακριτικό βλέμμα. Έψαξα σε κάθε γωνιά του να σε βρω, μέχρι να διαπιστώσω ότι δεν είσαι εκεί. Ότι ΠΑΛΙ δεν είσαι εκεί. Κι όμως δεν έφυγα. Γιατί αυτό το μετρό είναι η ζωή μου. Και σε αυτό το μετρό, δεν υπάρχει μέτρο, αλλά δεν υπάρχει και ζωή…

Περιέργεια που σε ‘κουράζει’, ανωνυμία που σε εξιτάρει. Φεύγεις.

Θυμάμαι…

Κάποτε ήμασταν πολύ νέοι. Κάποτε θα είμαστε πολύ γέροι. Κάποτε.

Βλέπω συχνά αυτό το παράξενο όνειρο. Περπατάω σε ένα πυκνό δάσος ανεβαίνοντας το λόφο, σε αυτό το ξεχασμένο από το Θεό ερημονήσι στη μέση του πουθενά, και νιώθω την ίδια μελαγχολική παρουσία τριγύρω μου. Ανεβαίνω και ξεμακραίνω. Φωνάζεις μα δεν σε ακούω. Τρομοκρατείσαι αλλά δεν το δείχνεις. Τρία λεπτά μετά επιστρέφω στο μικρό χωριό.

– «Βρήκες αυτό που έψαχνες?»

 – «Όχι!»

– «Δεν πειράζει. Νέος είσαι ακόμα.»

– «Σ’ ευχαριστώ γιαγιά. Θα ξανάρθω. Αλλά με παρέα.»

Φύσηξα τη φεγγαρόσκονη απ’ τα βλέφαρά σου και με μιας το όνειρο χάθηκε. Το δωμάτιο παγωμένο, παραδίδεται στη μαγικότητά του. Κι εγώ, σε μια γωνιά του, να συλλογίζομαι το φόβο.

Κάποτε θα είμαι χώμα και νερό μα θα σε θυμάμαι. Θα θυμάμαι τα μάτια σου. Θα χαθώ και δεν θα υπάρχω, αλλά θα νιώθω. Κι αν είναι να νιώθω, θέλω αυτό που θα νιώθω να είναι Αγάπη.