Η φεγγαρόσκονη στα βλέφαρά σου

Μια σκέψη ήταν και πάει. Άλλη μια πέτρινη κόλαση κι αυτό το βράδυ, διαμερισματοποιεί με τοιχία από πάγο τα γαλάζια κομμάτια του νου σου. Αστειότητες.

Μπήκα στο μετρό και χάθηκα. Προορισμοί, στάσεις, φωνές, κόσμος, γελαστές και σκυθρωπές φάτσες με περιμένουν με ανακριτικό βλέμμα. Έψαξα σε κάθε γωνιά του να σε βρω, μέχρι να διαπιστώσω ότι δεν είσαι εκεί. Ότι ΠΑΛΙ δεν είσαι εκεί. Κι όμως δεν έφυγα. Γιατί αυτό το μετρό είναι η ζωή μου. Και σε αυτό το μετρό, δεν υπάρχει μέτρο, αλλά δεν υπάρχει και ζωή…

Περιέργεια που σε ‘κουράζει’, ανωνυμία που σε εξιτάρει. Φεύγεις.

Θυμάμαι…

Κάποτε ήμασταν πολύ νέοι. Κάποτε θα είμαστε πολύ γέροι. Κάποτε.

Βλέπω συχνά αυτό το παράξενο όνειρο. Περπατάω σε ένα πυκνό δάσος ανεβαίνοντας το λόφο, σε αυτό το ξεχασμένο από το Θεό ερημονήσι στη μέση του πουθενά, και νιώθω την ίδια μελαγχολική παρουσία τριγύρω μου. Ανεβαίνω και ξεμακραίνω. Φωνάζεις μα δεν σε ακούω. Τρομοκρατείσαι αλλά δεν το δείχνεις. Τρία λεπτά μετά επιστρέφω στο μικρό χωριό.

– «Βρήκες αυτό που έψαχνες?»

 – «Όχι!»

– «Δεν πειράζει. Νέος είσαι ακόμα.»

– «Σ’ ευχαριστώ γιαγιά. Θα ξανάρθω. Αλλά με παρέα.»

Φύσηξα τη φεγγαρόσκονη απ’ τα βλέφαρά σου και με μιας το όνειρο χάθηκε. Το δωμάτιο παγωμένο, παραδίδεται στη μαγικότητά του. Κι εγώ, σε μια γωνιά του, να συλλογίζομαι το φόβο.

Κάποτε θα είμαι χώμα και νερό μα θα σε θυμάμαι. Θα θυμάμαι τα μάτια σου. Θα χαθώ και δεν θα υπάρχω, αλλά θα νιώθω. Κι αν είναι να νιώθω, θέλω αυτό που θα νιώθω να είναι Αγάπη.

Advertisements

8 thoughts on “Η φεγγαρόσκονη στα βλέφαρά σου

  1. Τρύπια η τσέπη μου και κάπου μου ‘πεσαν τα όνειρα που φύλαγα για χρόνια, δεν θύμωσα που σ’ έχασα αλλά γιατί τελείωσαν οι λέξεις, τις είπα όλες σε σένα..

    • Τα λόγια κι αν στέρεψαν, δεν είναι κρίμα. Τους βωβούς να λυπάσαι και τους κουφούς να κλαις. Γιατί τα λόγια είναι πουλιά αποδημητικά, και κάποιο καλοκαίρι θα τα βρει ο δρόμος του γυρισμού.

  2. Αν είναι αλήθεια αυτό που λες, τότε δεν μισεύω.. μέχρι να με βρουν τα χελιδόνια του καλοκαιριού θα μετράω τους χειμώνες κ φωνή μου θα κάνω μελωδίες αγγελικές..

  3. Μα η ζωή είναι ταξίδι και σαν ταξίδι να τη δεις. Όλοι μας δίνουμε σημάδια και με τη σειρά του μάς δίνει ο καιρός. Και τα σημάδια του καιρού, όσο τα σέβεσαι θα τα χορταίνεις. Κι όσο τα λησμονάς, όσο θα κρύβεσαι στου ονείρου τη σκιά, μέρα τη μέρα, μη ξεχνάς, αργοπεθαίνεις…

  4. «Όλοι μας δίνουμε σημάδια» αυτά τα σημάδια πόσα ανείπωτα μπορούν να κρύβουν!!! Σ’ αυτά τα σημάδια πόσες ελπίδες κρεμάστηκαν σαν χιλιοφορεμένα πουκάμισα..? Σαν φθινοπωρινά γυμνά κλαδιά δέντρου αυτές κ πάνω τους φρέσκοι ευάλωτοι μίσχοι που τους ξεγέλασε μια πρόσκαιρη καλοκαιριά. Μια φωνή μου ψιθύρισε πως ο καιρός κάποτε έρχεται γι’ αυτόν που ξέρει να περιμένει, μα «Κάποτε θα είμαστε πολύ γέροι.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s