Archive | Νοέμβριος 2014

Μικρές, μικρές παγίδες

‘Τόσα ωραία τραγούδια κι είναι ακόμα πρωί!’

Ξύπνησες κι η αγκαλιά σου ήταν γεμάτη. Κοιμήθηκες, ξαναξύπνησες κι η αγκαλιά σου ήταν και πάλι άδεια.

‘Ζωή δεν σε κατάλαβα ποτέ….’

Κάποτε τα ψέμματα τελειώνουν. Η ζωή είναι γεμάτη μικρές μικρές παγίδες. Κι εσύ το μόνιμο θύμα. Ένα ‘θύμα’ που οι αντιστάσεις του κάμπτονται σαν μισολιωμένο ζαχαρωτό πάνω απ’ το τζάκι: εύκολα!

Μουσική, σεξ, φαγητό, χρήμα, ομορφιά, ήλιος, ένας δυνατός πρωινός καφές, ταξίδια χωρίς πυξίδα, συνταγές από περιοδικά κρεμασμένες στην κουζίνα, ματιές με καλά κρυμμένα χαμόγελα, βαλσάκια του ανέμου έξω από το παράθυρο, βιβλία που σε περιμένουν υπομονετικά να τα διαβάσεις, κιεναεκατομμυριοαλλεςμικροαπολαυσειςπουποτεδενειχεςαναγκηγιανασουλειψουν….

Σύμπαν. Αυτό είναι που δεν κουνιέται ποτέ, ΕΚΤΟΣ από εκείνες τις φορές που σείεται συθέμελα και αυτούσιο μέχρι να κατακρημνιστεί μπροστά στα μάτια σου.

Δυο τσιγάρα νύχτα είναι ο πόνος, γι’ αυτούς που θυμούνται. Δυο τσιγάρα, γι’ αυτούς που ξεχνούν.

Κι αν ήθελα να σε δω δυο μέρες νωρίτερα, κι αν ήθελα να πάμε κάπου ήρεμα να τα πούμε, τόση βροχή είπαν θα ρίξει αυτές τις μέρες που σχεδόν θα καλύψει τις στέγες που ήξερες.

Χθες βράδυ πήγα σε ένα νησί ηλιόφωτο. Με αμμουδερές παραλίες και δυνατά κύματα, κέρδιζε κομμάτι κομμάτι τους κόκκους της γαλήνης μέσα μου. Λίγο το κρασί, λίγο εσύ μέθυσα! Κι είπα να μείνω.

Κάποτε θα τα θυμάμαι όλα αυτά και μια χαρμολύπη θα κατακλύζει το δωμάτιο. Αυτό με τις κρυμμένες φωτογραφίες που ποτέ δεν μάζεψα και τις αναμνήσεις που ποτέ δεν έσβησα. Κι αν οι φωνές που ακούγονται είναι από την αυλή του σπιτιού κι αν πάλι είναι από το κεφάλι μου μέσα, ποιο από τα δύο είναι καλύτερο πραγματικά δεν νομίζω να αναγνωρίζω.