Archive | Ιουλίου 2015

Θάνατος και παραμύθι

– Πόσα μου θυμίζει αυτό το μέρος…. Σαν να έχω ξανάρθει!

Σε κοίταξα κάπως περίεργα, νιώθοντας ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είχε πια σημασία. Ήμασταν εκεί και αυτό, ναι αυτό και μόνο αυτό, είχε σημασία.

Πόσο θα ήθελα να μην βιαζόσουν πριν μιλήσεις. Πόσο θα ήθελα να σκεφτόσουν τις λέξεις σου μία μία κάθε φορά που άνοιγες το στόμα σου.

Έριξα μια βιαστική ματιά και ξάνοιξα το βήμα μου, τάχα πως βαρέθηκα το χώρο.

Συνήθιζα να φεύγω, το ξέρω. Όμως τούτη τη φορά ήταν αλλιώς.

– Σκέφτηκες ποτέ πόσους αληθινά δικούς σου ανθρώπους γνώρισες στη ζωή σου? Ανθρώπους που τους βλέπεις μετά από χρόνια και νιώθεις πως δεν πέρασε ούτε μια μέρα που δεν τους σκέφτηκες, ούτε μια στιγμή που δεν προσευχήθηκες να είναι καλά όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνουν. Κι ας σε έχουν ξεχάσεις μέσα στις έγνοιες της καθημερινότητας. Κι ας μην υπάρχεις εσύ πια γι’ αυτούς. Κι ας μην υπήρξες ποτέ…

‘Η ζωή προχωράει’, μου ‘πες.

‘Μη με ξεχάσεις’, μου τραγούδησες.

‘Κάπου εδώ γύρω θα ‘μαι’, μου ‘πες.

Σε άκουγα να ανασαίνεις με τύψεις. Μπρος στα μάτια μου, ένα τεράστιο ρολό με μαύρα γράμματα, λόγια γραμμένα, δάκρυα στο χαρτί, δικαιολογίες, τηλεφωνικές συνομιλίες, μηνύματα, χαρτάκια, μαθήματα, σημειώσεις, βιβλία, ψέμματα, ψέμματα, ψέμματα.

Στο νησάκι το μυαλού μου, όπου κάθε ψίθυρος ηχεί στην ερημική αμμουδιά, άρχισε να παίζει μια παλιά μελωδία του Folgeberg. Σε θυμάμαι νομίζω. Με μακριά μαλλιά. Λίγα λόγια. Και λαχτάρα για ζωή. Που χάθηκες?

Advertisements